Guus Slauerhoff en fado

Visie en filosofie

Als beeldend kunstenaar richt Guus Slauerhoff zich op het bestaan van de mens, het leven van de mens in haar vele facetten in emotioneel opzicht.

Zijn beeldende kunst zet aan tot nadenken, beleven en ervaren. Dit daagt uit tot zelfreflectie. Zijn beeldende kunst wil zich bezighouden met het wezen der dingen, het bestaan. Een bestaan waarin beeldende kunst een wijze is om de leef-, denk- en belevingswereld van de mens te beroeren. Deze aan te raken.

Hij gelooft in de chemie tussen mensen. Zo is ook de Fado - de muziek van het Portugese volk - voor hem een wezenlijke inspiratiebron.

Fado is het Portugese levenslied. Fado neemt een bijzondere plek in in het leven van iedere Portugees, het vertaalt de gemoederen van het leven, verdriet, melancholie, blijheid, weemoed, saudade en niet te vergeten de feeststemming.

Guus Slauerhoff (Sneek, 5 april 1945) werd gewonnen voor de Fado toen hij de fadozangeres Cristina Branco ontdekte, die op haar CD 'Cristina Branco canta Slauerhoff ' fadobewerkingen zong van een aantal in het Portugees vertaalde gedichten van zijn achterneef, de dichter Jan Jacob Slauerhoff' (1898 - 1936). Guus Slauerhoff vergezelde Cristina Branco langs Nederlandse theaters met de tentoonstelling "De emotie van Fado verbeeld". Live maakt hij fadokunst tijdens haar concerten. Horen en voelen wil hij zichtbaar en tastbaar maken en zo een nieuwe dimensie toevoegen aan de Fado. Zijn Fado wellicht!

Zijn fascinatie voor de Fado bracht hem ook naar Lissabon om ook daar de Fado op te zoeken en te beleven. Vooral de wijk Alfama en het daar gevestigde Museu do Fado trokken zijn aandacht.

De Fado is voor Guus Slauerhoff een wezenlijke inspiratiebron. Een volksmuziek die intens over de poëzie van het leven vertelt en die sterk aansluit bij de levensfilosofie en levensgeschiedenis van Guus Slauerhoff.